Ölüm Var!

Ölüm Var! 

İçimde anlamsız bir bahar var. Kışı yaşıyorum ama baharı hissediyorum, çocuk olanların her mevsimi bahardır ya..
Kar yağdı mı çiçek açar içinde hani, yaprak döküldü mü kuşlar uçuşur içinde, güneş çıktı mı... güneş çıktı mı işte o an varya anlamsız zannettiğin bir gülümseme belirir yüzünde fakat anlamsız değildir yaşadığımız hiçbir şey...
Hayat bir iğne değildir çünkü iğne şu hayatta tek bir görevi üstlenmez.

Ne mi olcağız?

Aşık olacağız; çiçeğe, kuşa, güneşe, her şeye en basit bir şeye aşık olacağız, hayranlık duyacağız ki biz de Tahir'in Zühre'si, Kerem'in Aslı'sı, Ferhat'ın Şirin'i olabilelim...
Hani önüme bir gülü koysalar mısralarımı, satırlarımı, cümlelerimi feda ederim yoluna diyen bir bulut olsak...
Ağlasak ama gözyaşı dökmesek mesela hüzünlensek ama mutsuz olmasak..Gülsek her şeye rağmen hayatın imkansız zannedilen yollarına inat..
Bir bulut gülü sevebilir mi, bir çiçek kışı sevebilir mi peki ya bir tebessüm imkansız olabilir mi?
Bir kuşuz aslında dünyada kirlenmiş, kanadı kırılmış ama hala ayakta olmaya çalışan bir kuş. Peki sorarım iki hecelik şu hayatta kanadı kırılmış mutlumudur, özgür müdür. Çırpınıp ötmeyen kuşun nedir anlamı hayatta..
İllegal midir? Kıyameti yaşayıp baharı hissetmek..

Sürüsü olmayan çoban neye,
Çiçeği açmayan bahar neye,
Ötüşü olmayan bülbül neye,
Esmeyen rüzgar neye,

Yaşa çünkü,
Ölüm var..Ölüm var...Ruh bedenden gitti mi onla giden bir lügat var..


                                    Kıymet POLAT